De tentoonstelling brengt eerder werk en nieuw ontwikkelde stukken samen, naast elkaar gepresenteerd. Individueel gemaakt en in samenwerking.

Wat je ervaart is een gecontroleerde kalmte. Een sfeer die probeert te bevatten hoe we ons tot deze wereld kunnen verhouden. Niet omdat de instorting niet plaatsvindt, maar omdat we moeten proberen erin te leven.

Dit gaat niet over paniek.
Het gaat over hoe we blijven bewegen, voelen en denken binnen systemen die stilletjes onze aandacht sturen.

De kalmte is synthetisch.
En voorlopig is dat nu eenmaal zo.